Met de dag krakkemikkiger

Het KNMI gaf een weeralarm af en het was code oranje voor wandelaars. Maar ondanks dat alles liepen wij vandaag de derde dag van de wandelvierdaagse uit. Een dag die bestond uit pijntjes, vermoeidheid en teleurstelling, terwijl aan de andere kant we nog nooit zo snel de route hadden volbracht. We hadden ons er vanmorgen prima op gekleed. Adelheid had haar lekke regencape vervangen door een waterdichte regenjas en ik had een pet over m’n muts getrokken. Nu zou het toch zeker goed moeten komen. We waren nog wel erg benieuwd naar de steile trap…

Dus vol goede moed vertrokken we in de regen op het onbekende pad van Dag 3. Gelukkig klaarde het weer al snel op, zodat we niet nat werden van de regen maar nat vanwege de vele laagjes kleding die we aan hadden getrokken. Dan maar de rits van de jas een stukje naar beneden, zodat er wat afkoeling kon plaatsvinden. En we liepen en we liepen, heuveltje af – heuveltje op. Op een gegeven moment zaten we er doorheen en zijn toen op zoek gegaan naar een paar leuke liedjes. Dat dat nog niet zo eenvoudig was, bleek al snel. Toch was ‘Weet dat je altijd welkom bent” van Guus natuurlijk van de partij. Ook hebben we nog ff de”gouwe oude” Vader Jaco’b in een canon gezongen met een paar mede-wandelaars. Toch best grappig en zo kwamen we de dip weer door.

Gelukkig was de eerste stop weer prima voor elkaar. Na een lekker bakkie koffie en een gevulde koek liepen we weer als hazen . Toen op naar het lange middenstuk. Ook daar kwamen de pijntjes al snel weer voor de dag. Mijn schouder begon zeer te doen, ik voelde m’n bovenbenen en Adelheid kreeg last van de voeten/tenen. Maar door toch flink door te stappen en babbelen, slaagden we erin de goede moed te behouden. Helemaal fijn was dat de steile trap prima te doen was. Het was een steile helling waar een soort trap in was gemaakt met enkele boomstammen. Gelukkig veel minder heftig, dan verwacht..

Toen kwam de controlepost. Yes, we waren al over de helft en zouden (volgens ons) al snel stop 2 tegemoet kunnen zien. Helaas bleek dit niet het geval. Telkens keken we weer hoopvol naar de volgende bocht om te zien of we het ‘tentenkamp’ al zagen, maar dit draaide steeds op een teleurstelling uit. Totdat… ja, toch echt. Daar was stop 2. En wat hoorden we daar: we hadden al 17 km gelopen, dus we waren er bijna. Prima nieuws dus en voldaan van een nieuwe energieboost gingen we er al een speer vandoor, zodat we al om tien over één binnen waren. Terwijl de voorgaande dagen dit toch telkens 13:30 uur was.